Maandelijks archief: februari 2018

Ile a Vache, Haïti 16-2 / 25-2

Wel, het originele plan om naar Bahia las Aguillas te gaan is gestrand. Het weergat dat we uiteindelijk krijgen is geslonken van een gat van vier dagen naar twee dagen en daarmee komen we uit in Ile à Vache. Vlak voordat we vertrekken begint de watermaker te lekken en blijkt er een scheur te zitten in de kop van de cilinder, niet te repareren. Oplossing is: de watertank volgooien met water en terug naar het leven dat we hadden voordat we een watermaker. Met onze tanks vol (500 liter) kunnen we het wel drie tot vier weken volhouden maar dan merk je pas wat een luxe onbeperkt toegang tot water is. In Puerto Rico kunnen we aan onderdelen voor onze watermaker komen en we hebben via de mail al contact gehad, binnen twee dagen zouden de onderdelen er kunnen zijn. Onze tocht naar Ile à Vache valt gelukkig mee, de golven zijn niet te hoog, er is meer wind dan voorspeld maar dat lijkt altijd wel zo te zijn. We kunnen hoog aan de wind varen met alle vier de zeilen op, een plaatje, de bezaan houdt het schip lekker stabiel, eindelijk weten we waarvoor we hem kunnen gebruiken. Toch komt er onverwacht nog een knoopje of 30 opzetten en als we het zeil van de bezaan naar beneden halen zetten de golven Ronald op het verkeerde been en ….. een grote scheur in het zeil. Dat wordt repareren want op onze komende koersen, hoog aan de wind, kunnen we hem niet meer missen.

Als we op Ile à Vache aankomen worden we ingehaald door bekende in hun boomstamkano’s en allerlei diensten worden weer aangeboden, ze kennen ons nog van de vorige keer. ’s-Avonds zitten we al aan de langouste, een uurtje daarvoor gevangen door een van de vissertjes hier, met salade uit Jamaica, een cadeautje.

De reparatie van het bezaanzeil gaat ook goed, gedeeltelijk met de hand en een stukje met de machine. Het materiaal waarmee we het zeil repareren is een oud zeil van Wild Bird dat we hebben gekregen om tassen van te maken. Ik was er nog niet aan toegekomen om de tassen te maken en nu komt het perfect van pas.

Er lijkt een geweldig weergat aan te komen eind van de week. Een depressie op de noord Atlantische oceaan zuigt alle wind hier weg en als je oost gaat dan is er minder wind om tegenin te hoeven boxen. We gaan de Dominicaanse Republiek overslaan en rechtstreeks naar Puerto Rico, het wordt een tocht van 5 dagen. Woensdag haalt Davide, onze favoriete boat boy, nog 65 liter diesel voor ons op het vaste land (grote eiland Haïti) want dat is hier niet te koop, auto’s rijden er niet je ziet alleen een brommertje rijden. Donderdag gaan we met Davide, naar de markt om inkopen te doen voor de komende week, een wandeling van ruim een uur heen en ook weer terug in een flink tempo. Over de heuvelkammen maar ook langs de zee.

De naam Ile à Vache (eiland van de koe) is niet voor niets, we zien koeien de zee ingeleid worden naar een klein zeilbootje, zonder motor, om op het grote eiland verkocht te worden.

Ze zetten de poten op de boot, draaien aan de staart en dan hupt hij de boot in, er gaan er zo vier op, voor de begeleiders blijft niet veel plaats over. Op de markt is van alles te koop, veel groenten in mindere mate fruit maar ook kleding, schoenen en kip. Je kunt ook levende have kopen zoals een varkentje dat je dan op de pakkendrager van je brommer kunt binden, je moet dan wel tegen het gekrijs kunnen 🙂 .

Ile à Vache is zeker een stop waard, zandstrand, palmbomen en blauw water, vissers die vis en kreeft verkopen en ’s-nachts is het echt donker.

Er is geen elektriciteit op het eiland, en men is afhankelijk van stroom van kleine zonnepaneeltjes waar ze hun mobiele telefoon mee kunnen opladen. Maar natuurlijk is er wel internet en kun je een datakaartje kopen 🙂 🙂 .

Bowden Harbor, Jamaica 28-1 / 11-2

Jamaica bevalt ons erg goed, zeker de oostelijke kant die meer agrarisch is. De vissers hier vissen nog in de roeiboot en slaan met de peddels op het water om de vissen aan te trekken. Er is een overvloed aan groenten en fruit en het is steeds een feest om op de markt onze inkopen te doen. Maar ook is het tijd om verder te trekken maar het weer houdt ons nog even in Jamaica. We hebben “jerrykannen”, lege bakolie flessen, gekocht om extra diesel mee te nemen, we weten niet hoeveel we zullen moeten dieselen. Het is echter geen straf om wat langer hier te blijven,het is erg gezellig met  Migrator en Rhapsody hier in de baai. We willen nog wat materialen voor de boot kopen en in Port Antonio is een haven en wellicht ook een bootwinkel. We gaan via Morant Bay naar Port Antonio want anders is er geen plaats in de bus voor ons, Rhapsody en Migrator en na een mooie tocht langs de oostkust bereiken we Port Antonio. Het is duidelijk een rijker gedeelte van Jamaica met mooie villa’s en natuurlijk de Blue Lagoon waar de film Ten is opgenomen maar geen bootspullen winkel. Dus wandelen we wat rond, eten Jerk chicken bij Piggy 🙂 en een ijsje bij Devons.

Het Bob Marley museum mogen we natuurlijk niet missen en samen met Rhapsody maken we er een Nederlands uitje van. We komen lekker in de stemming als onze taxi chauffeur een cd van Bob Marley op zet en nog even stopt langs zijn standbeeld. Het is indrukwekkend wat Bob Marley heeft gepresteerd in zijn korte leven, hij is overleden op 36 jarige leeftijd, maakte 300 nummers in de periode, 9 jaar, dat hij muziek maakte en had contact met wereldleiders maar ook de arme Jamaicaan kon bij hem langskomen om een praatje te maken.

Na de stad weer aandacht voor de innerlijke mens, we gaan garnalen vissen. Migrater heeft een net dat je kunt uitwerpen en als je het ophaalt zouden er garnalen in kunnen zitten, kansloos! De vissers die op de kant toekijken, zien ons hannesen en bieden ons hun eigen net aan met de nodige aanwijzingen. Het is zwaar werk en ja we vangen maar liefst 3 garnalen 🙂 .

Collar (Richard) vraagt ons waarom we niet naar de bar komen van zijn broer, hij is DJ en zal de muziek verzorgen. Oké, maar kunnen we dan ook een hapje eten, dat wordt natuurlijk geregeld en de volgende dag om 17.00 uur gaan we naar de bar. De muziek schalt ons reeds toe, oordoppen gewenst zeker als aan de andere kant van de straat een auto de kofferbak opendoet die vol met boxen zit en de muziek nog een tikkie harder zet. Het is een geweldige avond, het eten is heerlijk, Collar onze DJ is ook de kok en aan het eind van de avond komen de vissers allemaal meezingen met de beat van de muziek, Ronald kan natuurlijk niet achterblijven en beat het welbekende lied zwarte piet ging eens fietsen 🙂 (het filmpje plaatsen we binnenkort).

Nog altijd werkt het weer niet mee en blijven we nog even in Bowden Harbor. Brimbelle en Livingstone zijn de afgelopen week aangekomen, zij gaan ook naar het oosten, en we plannen om naar de Reach Falls te gaan. Dat stond ook nog op ons wensen lijstje. De propper van de bus heeft contact opgenomen met een vriendje en deze staat op ons te wachten als we de bus uit stappen. We kunnen kiezen, met hem meegaan en veel watervallen zien of US$ 10,- betalen en via de weg naar de grootste waterval gaan. Dat is dan de enige die we gaan zien. We gaan met Dorian mee en hebben geen moment spijt. We klauteren langs en over het water en gaan uiteindelijk ook door het water. Het is geweldig, mooi, spectaculair en fantastisch. De stenen zijn niet glad in de watervallen en het water is kristal helder, wanneer we op de bus wachten worden we ook nog onthaald door een lokale rastafarian Asher Lion die een lied dat hij zelf heeft geschreven voordraagt van zijn album Top Road, een cadeautje.

Dan is het de tijd om Jamaica te verlaten, het weer ziet er prima uit om vrijdag de 16de  februari te gaan. Het kan een dagje eerder of later worden maar dan gaan we richting Haïti en proberen we Bahia de las Aguilas te bereiken in de Dominicaanse Republiek. Het is een verlaten baai met helder water en witte stranden, onze beloning, we hebben er zin in, maar eerst hoog aan de wind tegen de golven en stroming in, ons een weg daar heen knokken. Vanmiddag worden we nog verwend door Brimbelle met flensjes en morgen voor het laatst nog een keer Domino, daarna gaat ons kleine dorp uit elkaar vallen. We zullen elkaar gaan missen maar wie weet waar we elkaar weer treffen 🙂 .