Maandelijks archief: januari 2018

Bowden Harbor, Jamaica 16-1 / 27-1

Het is prachtig weer als we opstaan, de top van de Blue Mountains is duidelijk te zien en wacht op ons. De tocht naar de lodge is al een avontuur op zich, nadat we de dinghy aan het ponton hebben gelegd gaan we volledig bepakt en bezakt te voet richting de bushalte. De top van de Blue Mountains ligt op ongeveer 2200 meter en de verwachte temperatuur is tussen de 8 en de 12 graden. We hebben aan boord ieder maar één lange broek maar ik heb ook nog mijn thermo ondergoed dus dat sleep ik ook nog mee en natuurlijk een muts en regenjas. Maar we kunnen nog starten op onze slippers en in korte broek.

Een rastafarian man geeft ons een appeltje voor onderweg mee, hij plukt ze voor ons en wenst ons een fijne tocht, man. De bus naar Morant Bay doet er zo’n 20 minuten over, we doen wat inkopen, op de berg is geen elektra en uitgezonderd koffie en een biertje is er niets te krijgen. De lampen branden op kerosine en de koelkast ook, echter bij aankomst blijkt deze het ook niet te doen maar onze flessen kunnen in een emmer water buiten toch koelen 🙂 . Als we hebben ontdekt waar we de bus, minivan, naar Cedar Valley kunnen nemen, duur zo’n 1,5 uur blijkt dat de weg slechter wordt, een lange levensduur voor je auto kun je hier wel vergeten maar de bestuurder kent zijn auto erg goed en de meeste kuilen worden vermeden.

Het is wel lastig om je patty te eten 🙂 . Daarna overstappen op een fourwheel drive jeep, Ronald is helemaal lyrisch over de jeep. De weg wordt nog slechter terwijl we verder naar boven rijden, we rijden van tijd tot tijd door een riviertje,  maar de omgeving is fantastisch.

Uiteindelijk komen we bij onze lodge, Withfield Hall aan en kunnen we onze vermoeide armspieren rust geven. We worden ontvangen door Everton die alles voor ons regelt, een heerlijk kopje koffie zet en ook het avondeten maakt.

Het haardvuur gaat niet aan deze avond want Everton heeft wat stress, er moeten ook nog koffie bonen gebrand worden en als we willen kunnen we na de maaltijd wel komen kijken en helpen.

De volgende dag gaan we op weg, het waait behoorlijk maar zodra we de berg opgaan hebben we het meteen warm. Het is 1000 meter stijgen over een lengte van 8 kilometer dus een stijgingspercentage van 12,5% en dat op zich is niet erg. De zwaarte ligt in het feit dat je alleen maar stijgt, bijna 3 uur lang alleen maar omhoog lopen dat is zwaar voor je spieren.

We halen droog de top en zijn blij dat we er zijn, helaas geen uitzicht en na even gezeten te hebben begint het te regenen. Dus in de regen naar beneden, dat gaat sneller maar onze knieën protesteren heftig op het laatste stuk, de Jakobsladder. Het was afzien van tijd tot tijd, we zijn drijfnat, maar heerlijk om dit te kunnen doen en we worden beloond met een haardvuur.

 

Als we naar bed gaan hangen we onze natte kleren voor het vuur maar de volgende dag zijn ze nog veel natter, onze droge kleren ook trouwens. De vochtigheid is hier immens en na een heerlijk ontbijt nemen we afscheid van Everton en gaan we terug naar beneden en kunnen we onze spieren lekker laten opwarmen. De temperatuur op de boot is 28 graden, wel mijn lichaam vindt dat toch wel prettiger. Na een paar dagen zijn we weer fit genoeg om een paar klusjes te doen.

Bowden Harbor, Jamaica 1-1 / 15-1 2018

Oud en nieuw is rustig aan ons voorbij gegaan. We hebben wel muziek op het land gehoord maar om 24.00 uur was dat ook opgehouden en vuurwerk was er helemaal niet. Op nieuwjaarsdag is alles gewoon open en de vis ”boer” heeft een goede vangst en verser dan dat kan het niet, het is Wreckfish en we eten het met Okra een soort boon. Deze is goed voor je gewrichten en zorgt voor sterke spieren wordt ons verteld, hij kan echter met het stomen slijmerig worden maar wij hebben hem gewokt en hij is niet slijmerig geworden maar mooi krokant gebleven. De smaak zit tussen groene boontjes en tuinbonen in.

Natuurlijk wat klusjes, de zon schijnt, geen wind en golven dus bij uitstek het geschikte weer om onze dieseltanks eindelijk wederom aan te pakken. Het rubber dat we speciaal uit Nederland hadden meegenomen en dieselbestendig zou zijn is dat dus niet. Het ging helemaal korrelen en de diesel lekte er tussen door en dat is niet leuk. Zeker niet omdat we de tanks in Curaçao helemaal leeg hebben gehad, schoongemaakt hebben. We hebben nu de luchtafvoer gelijmd met staal epoxy lijm, gaat nooit meer los en je kunt er een auto aan op tillen en kurk tussen de afdichting bij het mangat. Onder de bouten waarmee je het mangat dichtdraait hebben we koperen ringetjes gelegd zodat het koper dat wat zachter metaal is de gaten hermetisch kan afsluiten. We moeten de tank nog afvullen maar het weer werkt niet mee.

De stalen gastank hebben we nog een verfje kunnen geven, hij begon na twee maanden al te roesten, en we hebben een hoes ter bescherming gemaakt. Onze 2000 watt omvormer hebben we ook geïnstalleerd, weer een vinkje van onze lijst af. Daarna begon het te regen en niet een tropisch buitje nee wel een week continue een tropisch buitje. In het gebied waar wij zitten zijn de wegen overstroomd, gelukkig hebben wij genoeg eten in huis en hoeven we niet door dit weer naar de markt of het dorp dat is niet te doen zonder nat te worden en onder de modder te komen zitten.

Het regen ofwel zonnescherm krijgt een hoge prioriteit. We hebben wat problemen met de hoeveelheid water die de watermaker maakt en de accu’s raken met al die bewolking ook niet vol. Dus aan de slag tegen de tijd dat het klaar is zal het wel stoppen met regenen 🙂 , en dat klopt gelukkig ook. Want met zoveel regen is ook de Fairy Queen wel erg klein, bovendien en dat kan niet anders met deze hoeveelheid regen hebben we hier en daar ook wat kleine lekjes en die kunnen we alleen aanpakken als het droog is.

Na regen komt zonneschijn en de slager heeft rundvlees, het maakt niet uit welk stuk je wilt hebben het kost allemaal JA$ 600 per kilo (ongeveer € 4,20) en we krijgen twee mooie T-bone steaks. We hebben nog een prima rood wijntje uit Curaçao, die is hier erg duur, en we genieten van dit heerlijke stuk vlees. Inmiddels zijn er weer vrienden aangekomen in onze baai dus we hebben weer een druk sociaal leven. Migrator en Rhapsody liggen hier nu ook en samen gaan we morgen (17de) naar een lodge op de Blue Mountain om vandaar naar de piek te lopen. Het is hier erg veilig, we liggen hier voor het douane kantoor en ook de waterpolitie heeft hier een boot. Warren, de politieman, en Ronald zijn beste maatjes :)”:) en hij gaat tijdens onze afwezigheid een extra oogje op onze boten houden.