Nederland, Frankrijk, Curaçao 29-5 / 30-6

We zijn nu op 1 juli alweer een week terug op Curaçao. Druk aan het werk met onderhoud en vooral verbeteringen en nieuwe gadgets voor de boot. Ze is op 22 juni 40 jaar oud geworden en ze heeft wel wat cadeautjes verdiend. Vorige maand zijn we in Nederland en Frankrijk geweest om de verjaardag van mijn moeder te vieren, ze is 80 geworden. Zoals altijd moet er gestreden worden om de familie Bakermans cup, degene die wint gaat de verplichting aan de volgende strijd te organiseren. Dit keer was het een schilderwedstrijd en helaas 🙂 niet gewonnen, het onderwerp was vrij maar er waren toch opvallend veel schapen afgebeeld.

Overdag zijn we bezig met de voorbereidingen van het werk dat aan de Fairy Queen moet gebeuren en ’s-avonds is het een weerzien van familie en vrienden, zowel in Nederland als Frankrijk.

Een tocht langs een aantal havens in Nederland, Heusden, de beste taartjes ever gegeten, Zierikzee, natuurlijk de nieuwe haring, Middelharnis even langs bij Neutmast en Willemstad waar we zowel getrouwd en uitgezwaaid zijn, lekker eten bij ‘t Pumpke, kortom nostalgie.

In Frankrijk naar Saintes Maries de la Mer, shoppen in Nimes, wat olijfbomen snoeien, nog even een abrivado (paarden/stierenrace) meemaken en naar de markt in Uzes samen met Harold en Christel.

Het was weer een geweldig gezellige maar ook vermoeiende tijd met veel eten en drinken, we zijn er niet slanker op geworden 🙂 . Ook met de bagage ging het weer goed, wel niet alles kon mee, we hadden meer dan 100 kilo, maar we krijgen visite in september dus dan kunnen de overige 60 kilo plus wat er nog bij gaat komen meegenomen worden 🙂 .

Bonaire – Curaçao, 14/5 – 28/5

Voordat we naar Curaçao vertrekken genieten we nog even van een paar laatste dagen “vakantie”. Nog even borrelen bij Kareltje, eten bij Roos onze buurvrouw van Vagebond en natuurlijk een duikje maken vanaf de boot.

De tijd gaat nu wel erg snel en vrijdagochtend de 18e maken we de Fairy Queen los voor onze laatste zeiltocht van dit seizoen. En het is een mooie afsluiting, we kunnen het hele stuk zeilen, we vangen, na een stevig gevecht, een flinke Mahi Mahi bijna 6 kilo vis en de Pontjes brug gaat voor ons open als we eraan komen. We hebben zelfs de tijd om dezelfde dag nog in te klaren, een unicum voor ons. Meestal zijn we daar wat traag in.

En dan kunnen we beginnen met de voorbereidingen van ons groot onderhoud seizoen. Dit is het laatste jaar dat we met achterstallig onderhoud bezig zijn. We hebben bij Island Water World twee maanden geleden al het noodzakelijke materiaal besteld en het grootste deel daarvan staat al gereserveerd voor ons in de winkel. Alleen het isolatiemateriaal moet nog geleverd worden maar dat wordt eind juli verwacht. Blij dat we op tijd zijn met bestellen 🙂 . De naden van onze buiskap zijn allemaal aan het verweren maar na een aantal naden besluit onze Pfaff van 50 jaar oud er de brui aan te geven. Een knal en flink wat rook en ……. niet meer te maken, een nieuw motortje is ook niet aan te komen dus zal er geïnvesteerd moeten worden. Het is even slikken en een aanslag op ons budget maar het wordt toch een Sailrite, DE naaimachine voor zeilers.

We hebben de buiskap geïmpregneerd met Starbrite impregneermiddel en dat werkt fantastisch, na een buitje blijven de druppels er weer mooi opliggen. Helaas begeven nu echt enkele naden het en de buiskap gaat er dus weer af, wachtend op de Sailrite 🙂 .

We hebben nog tijd om wat voorwerk te doen, het teak van de zitting te halen en twee dunne matjes epoxy te leggen. Klaar om teak op te leggen als we terug komen. Nu nog de boot van binnen schoonmaken en dan naar Nederland om de 80ste verjaardag van mijn moeder te vieren. We hebben wel zin in een feestje!!!!

Bonaire 28-4 / 13-5

We hebben maar weer eens gerekend met 5 knopen per uur en met 444 mijl te gaan worden dat dus vier nachten. Op het moment van vertrek hebben we in het kanaal tussen St. Thomas en St. John ongelofelijk veel stroming tegen en zijn we blij als we de 4 halen. Eenmaal uit het kanaal hebben we moeite om onder de 6 knopen te blijven ondanks het feit dat we zwaar gereefd varen. Kortom we hebben wederom een relaxte tocht halve wind, soms bakstag wind tussen de 16 en 20 knopen, appeltje, eitje, we leren het nog wel 🙂 .


Het vissen is minder relaxed. Na een kleine Mahi Mahi gevangen te hebben begint de lijn meteen weer uit te lopen en is met geen mogelijkheid op de rem te zetten. In een heel korte tijd gaat de vis, hij moet enorm zijn, er met 200 meter lijn vandoor totdat de lijn “gelukkig” breekt, die hadden we nooit van zijn leven aan boord kunnen krijgen. Dit overkomt ons nog twee keer voordat we Bonaire in zicht krijgen, een keer door een slechte knoop, blame on me, en de andere keer doordat de lijn wederom breekt.

 

Net voor Bonaire liggen we met een cruise schip op ramkoers, hij roept ons op en als hij beseft dat we een zeilboot onder zeil zijn gaat bij hem het gas erop. Hij kruist net voor ons door en legt aan op het moment dat wij onze mooring boei oppikken. We hebben geluk, Terry van Sisu heeft een boei voor ons geregeld en helpt ons met het aanleggen, super. We hebben meteen een sociale date, we moeten nog vieren dat ze in april stiekem getrouwd zijn op Grenada en dat doen we natuurlijk met een of twee flesjes bubbels. We slapen die nacht geweldig goed 🙂 . De volgende dag ontdekken we dat de giek wat scheef hangt en wat blijkt ons lummel beslag (het beslag dat de giek met de mast verbind) is getordeerd. Hoe het kan weten we niet maar gelukkig hebben we ons oude, iets te korte, lummelbeslag nog en nadat we dat erop gezet hebben hangt de giek weer recht. We hebben geluk dat we eind van de maand naar Nederland vliegen, het beslag mee kunnen nemen en bij Neutmast een ander, beter kunnen laten maken.

En dan natuurlijk het hoogte punt van deze episode, Ronald is 50 geworden op 6 mei 2018. We vieren het samen met Sisu op zaterdag, zondag is niet verstandig want maandag vertrekt Sisu vroeg in de ochtend naar Curaçao. Dus twee dagen feest, zaterdag de huldiging met ballonnen, een bandana als cadeau want het haar wordt wat dun op het hoofd, feestglazen en een door Terry voorgedragen gedicht. En een uitgebreid diner met de nodige bubbels en wijntjes. In de nacht komt er een brandende vissersboot voor langs drijven, hij raakt onze buurboot de Vagebond, er zijn sirenes op de kade maar wij krijgen er niets van mee.

Op 6 mei een wandeling en als afsluiting naar de Brewery voor een lekker verfrissend wit biertje en heerlijke hapjes, je 50ste moet gevierd worden.

Omdat we zelf niets vangen wordt het vis kopen en deze is vers. Het is Masbango en deze vis zwemt in scholen rond Bonaire en komt blijkbaar twee maal per dag langs. We zien dat er een enorm net juist achter onze buurboten wordt uitgelegd in de vorm van een L. Iemand met een lijn waar het bootje aan vast zit op de wal, drie man in de boot, drie snorkelaars in het water en na een tijdje gewacht te hebben komt het sein van de eerste snorkelaar, ze komen er aan. Dan heft de tweede zijn hand op en ja, nee nog niet, ja nu en opeens is er actie. De mannen in de boot laten het visnet zakken, de man op de kant trekt de boot naar de kant en de snorkelaars zorgen dat het net op de bodem komt te liggen. Een halve school vis is gevangen. Er wordt alleen uitgehaald wat ze kunnen verkopen en deze Masbango is lekker, gewoon bakken in de pan met een beetje citroensap.

Ondertussen zijn we ook bezig met de voorbereiding van ons onderhoud/klus seizoen. Een hardnekkig lek in de badkamer waarvoor het plafond van de badkamer eruit moet. Gelukkig kunnen we het bijna heel verwijderen, dus ook weer terugplaatsen, een meevaller. Verder is het inventariseren en bestellen, er zal veel gekit moeten worden, Sikaflex is in dit klimaat voor ons niet het juiste product, het geeft af en wordt plakkerig. De nieuwe boekenplank in ons slaapgedeelte hebben we al opgehangen en na een jaar zonder afgewerkt plafond te hebben rondgevaren gaat dat de komende zomer ook goed komen.

St. John, USVI 17-04 / 27-04

Als we aankomen in Lameshur Bay, St. John, zien we maar twee boten aan een mooring liggen. We hadden al gehoord dat het niet druk zou zijn maar dit hadden we ook weer niet verwacht. Er liggen 20 moorings die normaliter al voor 11.00 uur bezet zijn.

Er is hier geen netwerk en zelfs telefoneren lukt niet, geen service geeft het apparaat aan. Great en Little Lameshur Bay zijn echt ongerept en mooi en ze zijn onderdeel van het nationaal park.

Als we richting Reef Bay wandelen blijkt dat de paden goed zijn, deze zijn al vrij gemaakt, en we zien hier zelfs reeën lopen.

De volgende dag even (twee en half uur heen en terug) internet checken in Coral Harbor 🙂 . Het is een pittige wandeling, ruim een uur bergop en dan ook weer een uur stijl naar beneden, weliswaar over de harde weg maar mijn knieen en bovenbenen verzuren toch wel erg, geen conditie hè? Halverwege komen we een stel tegen dat ons adviseert om terug te gaan met de bus via Salt Pond Bay, goed plan en anders gaan we toch met de ezel 🙂 . Het is erg confronterend als we verder naar beneden lopen. De huisraad ligt op straat, huizen liggen om en auto’s liggen op plekken waar ze normaal niet kunnen komen. Meer naar beneden zie je dat er aan veel huizen gewerkt wordt en zijn ze ook meer bewoont en bewoonbaar. We eten bij Skinny Leggs een echte Amerikaanse hamburger, heerlijk en dan naar de bushalte. Waar er natuurlijk geen bussen rijden 🙂 , onze serveerster Mary adviseerde ons dat als de bus niet reed om te liften. Niet de duim omhoog zoals wij dat kennen maar met de vinger naar de weg wijzen en na 10 minuten worden we gelukkig meegenomen. Een levensverhaal later worden we voor Salt Pond Bay afgezet en 45 minuten later zien we ons bootje in de baai liggen, helemaal alleen, we hebben de baai voor onszelf.

Een dagje bijkomen en goede voornemens maken, onze conditie is echt niet meer wat het is geweest, gaan ook wij deze mooie plek verlaten en varen naar Caneel Bay, wederom een mooie baai naast Cruz Bay waar we weer inkopen kunnen doen en internet hebben 🙂 .

De supermarkt is goed gevuld maar ook hier zijn er restaurants en winkels die nog niet open zijn. Ook het resort waar wij voor liggen is dicht en daar moet nog veel gebeuren voordat alles weer normaal loopt.

We liggen hier in de baai weer fantastisch, lekker rustig, witte stranden en blauw water. USVI echt de moeite waard om te bezoeken waard.Morgen gaan we zuid, een erg mooi weergat om naar Bonaire te gaan dus dat willen we niet missen. Aan uitklaren doen ze niet in de USVI ??, niet nodig zeggen ze, we zullen wel zien wat ze daarvan in Bonaire vinden 🙂 .

Ondertussen is Ronald aan het oefenen om zijn verjaardagstaart te bakken, de een is zijn eerste baksel en de ander is het voorbeeld 🙂 🙂 .

 

St. Thomas, USVI 03-04 / 16-04

En weer een stukje verder naar het oosten komen we aan op de St. Thomas, onderdeel van de Amerikaanse Maagden Eilanden (USVI). We ankeren in de kom van Hassel Island in helder blauw water en liggen lekker beschut. Er komt wat meer wind aan en dit is een prima plek om een aantal dagen te blijven, natuurlijk weer boodschappen doen. Je steekt de baai over in de dinghy en legt deze in de dinghy dok van de haven neer en binnen 10 minuten sta je bij de Pueblo binnen en daar hebben ze zelfs blauwschimmel kaas 🙂 . Ook de Ace, soort Praxis, is in de buurt en ondanks het feit dat we niets nodig hebben lopen we toch even naar binnen en blijft er natuurlijk wat plakken. De verhalen gaan dat de USVI’s duur zijn maar tot nu toe hebben wij daar nog niet echt iets van gemerkt. Een fles Barefoot wijn voor U$ 5,99 vinden wij niet echt duur en de koers van de dollar/euro is lekker in ons voordeel.

Als we op ons achterdek zitten landen de watervliegtuigjes net voor ons, spectaculair om te zien en in de verte komt een cruise schip tussen de eilandjes door waar ook wij tussendoor zijn gevaren, dan zie je pas hoe enorm die schepen zijn.Ook bezoeken we Charlotte Amalie, een leuk stadje maar het oude gedeelte is volledig gevuld met winkeltjes die ingericht zijn op de bezoekers van de cruise schepen maar we kunnen heerlijk op een terrasje zitten met een kop koffie en mensen kijken, ook lang niet gekund 🙂 .

Uitklaren bij de Douane, het plan is om naar de Britse Maagden Eilanden (BVI) te zeilen, is echt niet nodig zegt de vriendelijke beambte, ons boek zegt dat we het wel moeten doen maar hij weigert, het is niet nodig 🙂 , dus wijzigen we ons plan en gaan eerst St. John bezoeken, 2/3de van het eiland is nationaal park en het moet er prachtig zijn.Een tussenstop in Christmas Cove, een particulier eiland waar je mag ankeren en waar gratis moorings liggen, je mag alleen niet aan land. Er is wel een Pizza Pie boot waar je pizza kan bestellen, de schildpadden komen ons iedere dag begroeten en ook dolfijnen komen een kijkje nemen. ‘s-Avonds is de baai verlicht, niet door lantaarnpalen maar door de led verlichting op alle schepen.

Natuurlijk is het ook weer gezellig met boten die wij al kennen en weer tegenkomen. We zijn allemaal lid van de Ocean Cruising Club (OCC) en als je vlaggetje wappert heb je zo weer een aantal gezellige avonden.

Als we de volgende dag verder willen gaan blijkt dat de start accu het loodje heeft gelegd, dus in plaats van naar St. John gaan we terug naar Charlotte Amalie om een nieuwe batterij te halen. Starten kunnen we op de huishoud accu’s maar dat is niet ideaal, het is niet voor niets gescheiden. Een dag later hebben we onze accu al maar nu is de kabel van de VHF kaal, gelukkig ontdekken we ook dit op tijd en de scheepswinkel van Crown Bay Marina heeft elektra kabels genoeg. De boot is een grote puinhoop maar aan het eind van de dag is ook dit euvel verholpen en doet de VHF het better than ever. Vandaag nog even opruimen en een beetje luilakken en dan kunnen we morgen eindelijk naar St. John, we mikken op Lameshur Bay.

Vieques, PR 17-3 / 25-3 Culebra, Puerto Rico 26-3 / 2-4

Voordat we in de baai voor Esperanza op Vieques aankomen stoppen we voor Isla Caja de Muertos om helder blauw water en wit zandstrand gevoel te krijgen. De dolfijnen verwelkomen ons als we achter ons anker liggen, dat we op de bodem kunnen zien liggen, we zijn blij dat we uit de haven zijn.

 

Op onze motor (zeil) tocht, ja we gaan nog steeds oost, denken we een Barracuda,of zou het een Wahoo zijn, gevangen te hebben. Deze gooien we terug vanwege het vergif (ciguatera) dat deze vissen bij zich dragen en waar je als mens erg ziek van kunt worden. In deze regio kun je er op rekenen dat de Barracuda dit vergif bij zich heeft. Esperanza is een leuk plaatsje en Duffy’s is de plek waar je als zeiler moet zijn, het eten is er heerlijk. Er zijn echter niet veel bootjes in de baai en veel gelegenheden zijn nog gesloten vanwege de orkaan die hier is overgekomen.

De wilde paarden lopen door het dorp, geweldig om te zien, ze kennen alleen geen verkeersregels maar iedereen hier houdt er rekening mee. Er staat we een swell die de baai binnenkomt, maar daar hebben we in de pilots niets over gelezen dus wellicht hebben we pech. Ook in Ensenada Sun Bay (de baai aan de andere kant van het rif) komt de swell binnen en is het wat oncomfortabel zeker tijdens de nacht, maar we liggen voor een prachtig wit strand in helder blauw water. Als we gaan hiken blijken er paden niet meer te zijn maar met de app maps.me kunnen we onze weg vinden naar alle mooie plekjes hier in de omgeving.

Samen met Time after Time, Al, Francine en hond Mizzen die speciaal voor ons een omweg hebben gemaakt om ons in Viequez te zien, hiken, kletsen, kaarten we en slinkt de wijnkelder, kortom we hebben hier een geweldige tijd. Na ruim een week op Vieques te zijn geweest gaan we  motor (zeilend) naar Culebra. Dit is een klein eiland tussen het grote eiland van Puerto Rico en de Amerikaanse Maagden Eilanden en erg populair bij de Puerto Ricanen zelf. En ja we vangen weer twee Wahoo’s , deze keer gooien we ze niet terug en we maken ze meteen schoon. Na nog eens goed gekeken te hebben blijken het tja ……. Barracuda’s te zijn, die gaan we echt niet opeten.

Maar de plaatjes zitten nu goed in ons hoofd en de volgende keer gaan we die vergissing niet meer maken. Wahoo heeft strepen en een lange rugvin en een Barracuda heeft ook nog stippen en een korte rugvin. Ook Culebra is erg mooi, we liggen in Ensenada de Honda, erg rustig, geen swell en we kunnen zelfs met de dinghy naar het dinghy dok bij de supermarkt. Het is toeristisch maar dan vooral bij de mensen uit Puerto Rico zelf die met de ferry voor een dagje of met de motorboot oversteken van het grote eiland. Het eiland is ongeveer 14 bij 7 kilometer lang en dus goed te bewandelen maar je kunt ook een Jeep of een golfkar huren en zo het eiland rond.

Samen met Time after Time en ook Mr. X, een gedeelte van onze oude Hash club uit Grenada,  houden we ons bij het wandelen, hebben prachtige uitzichten, uitdagende wandel paden en komen uit in prachtige baaien. Het straat eten is hier ook prima, in plaats van een pizzatruck hebben ze hier een varken aan het spit truck, lekker!!!! Inkopen kun je hier prima doen en met de koelkast vol vertrekken wij morgen naar de Amerikaanse Maagden Eilanden, te beginnen op St. Thomas.

Puerto Rico, 26-2 / 16-3

Na een mooie (motor) zeiltocht onder de kust van Haïti en de Dominicaanse Republiek komen we na 5 dagen in Puerto Rico aan. We belanden in een totaal andere wereld, in plaats van vissers in uitgeholde boomstammen slalommen we hier tussen de peddel boarders en de waterscooters door de haven in. We hebben hier een afspraak met Luis Santos die ons kan helpen aan de onderdelen voor onze watermaker, binnen twee dagen wordt alles wat je besteld bezorgd. Moet je natuurlijk eerst wel zorgen dat je weet wat je moet bestellen en daarvoor is belangrijk dat we Luis naar onze boot krijgen.

We bouwen de watermaker uit en wachten, wachten, wachten …. en daar is Luis met alleen een eindkap, wel we kunnen er verder mee.

Hij hoont de buizen, met een apparaat de binnenkant weer glad maken, vervangt de o-ringen en de klemringen en dan kan Ronald hem eindelijk inbouwen en testen. En hij doet het weer, druk goed, geen lekkage en hij klinkt goed.

Op de boardwalk hier rond de haven is het erg gezellig en we genieten dan ook weer van het eten en de muziek. Muziek is hier alom aanwezig en er wordt gedanst en gezongen door een band maar mensen doen ook spontaan mee. Héctor Lavoe is hier geboren en hij heeft de salsa op de kaart gezet en zijn muziek wordt ook door de jeugd hier nog gedraaid en natuurlijk zoals het een groot artiest betaamd is hij op al jonge leeftijd (46) overleden, drugs, seks and salsa ……

Wanneer we voor anker willen gaan blijkt de ankerlier niet te werken, balen. Het kost ons anderhalve dag met meten (want meten is weten, 🙂 als een boer die kiespijn heeft) om te ontdekken dat we een slecht min contact hebben waardoor er een groot verlies van stroom is. We besluiten, omdat we nog niets van Puerto Rico hebben gezien, het membraan voor de watermaker via internet te bestellen en nog even in de haven te blijven liggen. We hebben een auto gehuurd bij Popular Auto, er staan 4.000 kilometer op de teller, voor nog geen US$35,- per dag, dat rijdt fantastisch. We bezoeken Old San Juan, de hoofdstad van Puerto Rico, prachtig. Overal waar we komen worden we aangesproken en wordt er trots over hun land gesproken, de mensen zijn hier erg spontaan.

De volgende dag naar het droge bos om te hiken, wel het is niet zo droog en we worden lek gestoken door de muggen maar het is leuk om een ander stukje van het land te zien en geweldig om weer een flinke wandeling te maken.

Laatste dag natuurlijk naar Ponce, de oude brandweerkazerne is een moetje hier en hij is inderdaad prachtig. Ook een erg mooie stad en de koffie die hier in Puerto Rico in de bergen boven Ponce wordt geteeld is erg lekker. Op dit moment zijn de koffiestruiken nog herstellende van orkaan Irma maar ons wordt verzekerd dat ze op dit moment al weer aardig aan het groeien zijn. Ook het regenwoud heeft te leiden gehad van Irma, het gebied is weer toegankelijk maar nog niet geweldig om te zien. Reden om nog een keertje terug te komen.

Natuurlijk ook weer boodschappen gedaan, de wijnkelder was helemaal leeg en hier is er weer van alles te krijgen. De groente en fruitmarkt in Ponce op zaterdag gaan we helaas missen want morgen gaan we richting Vieques en weer lekker voor anker.

Ile a Vache, Haïti 16-2 / 25-2

Wel, het originele plan om naar Bahia las Aguillas te gaan is gestrand. Het weergat dat we uiteindelijk krijgen is geslonken van een gat van vier dagen naar twee dagen en daarmee komen we uit in Ile à Vache. Vlak voordat we vertrekken begint de watermaker te lekken en blijkt er een scheur te zitten in de kop van de cilinder, niet te repareren. Oplossing is: de watertank volgooien met water en terug naar het leven dat we hadden voordat we een watermaker. Met onze tanks vol (500 liter) kunnen we het wel drie tot vier weken volhouden maar dan merk je pas wat een luxe onbeperkt toegang tot water is. In Puerto Rico kunnen we aan onderdelen voor onze watermaker komen en we hebben via de mail al contact gehad, binnen twee dagen zouden de onderdelen er kunnen zijn. Onze tocht naar Ile à Vache valt gelukkig mee, de golven zijn niet te hoog, er is meer wind dan voorspeld maar dat lijkt altijd wel zo te zijn. We kunnen hoog aan de wind varen met alle vier de zeilen op, een plaatje, de bezaan houdt het schip lekker stabiel, eindelijk weten we waarvoor we hem kunnen gebruiken. Toch komt er onverwacht nog een knoopje of 30 opzetten en als we het zeil van de bezaan naar beneden halen zetten de golven Ronald op het verkeerde been en ….. een grote scheur in het zeil. Dat wordt repareren want op onze komende koersen, hoog aan de wind, kunnen we hem niet meer missen.

Als we op Ile à Vache aankomen worden we ingehaald door bekende in hun boomstamkano’s en allerlei diensten worden weer aangeboden, ze kennen ons nog van de vorige keer. ’s-Avonds zitten we al aan de langouste, een uurtje daarvoor gevangen door een van de vissertjes hier, met salade uit Jamaica, een cadeautje.

De reparatie van het bezaanzeil gaat ook goed, gedeeltelijk met de hand en een stukje met de machine. Het materiaal waarmee we het zeil repareren is een oud zeil van Wild Bird dat we hebben gekregen om tassen van te maken. Ik was er nog niet aan toegekomen om de tassen te maken en nu komt het perfect van pas.

Er lijkt een geweldig weergat aan te komen eind van de week. Een depressie op de noord Atlantische oceaan zuigt alle wind hier weg en als je oost gaat dan is er minder wind om tegenin te hoeven boxen. We gaan de Dominicaanse Republiek overslaan en rechtstreeks naar Puerto Rico, het wordt een tocht van 5 dagen. Woensdag haalt Davide, onze favoriete boat boy, nog 65 liter diesel voor ons op het vaste land (grote eiland Haïti) want dat is hier niet te koop, auto’s rijden er niet je ziet alleen een brommertje rijden. Donderdag gaan we met Davide, naar de markt om inkopen te doen voor de komende week, een wandeling van ruim een uur heen en ook weer terug in een flink tempo. Over de heuvelkammen maar ook langs de zee.

De naam Ile à Vache (eiland van de koe) is niet voor niets, we zien koeien de zee ingeleid worden naar een klein zeilbootje, zonder motor, om op het grote eiland verkocht te worden.

Ze zetten de poten op de boot, draaien aan de staart en dan hupt hij de boot in, er gaan er zo vier op, voor de begeleiders blijft niet veel plaats over. Op de markt is van alles te koop, veel groenten in mindere mate fruit maar ook kleding, schoenen en kip. Je kunt ook levende have kopen zoals een varkentje dat je dan op de pakkendrager van je brommer kunt binden, je moet dan wel tegen het gekrijs kunnen 🙂 .

Ile à Vache is zeker een stop waard, zandstrand, palmbomen en blauw water, vissers die vis en kreeft verkopen en ’s-nachts is het echt donker.

Er is geen elektriciteit op het eiland, en men is afhankelijk van stroom van kleine zonnepaneeltjes waar ze hun mobiele telefoon mee kunnen opladen. Maar natuurlijk is er wel internet en kun je een datakaartje kopen 🙂 🙂 .