Willemstad, Curaçao, (2)

We hebben de boot netjes achtergelaten dat koste wel wat tijd want we hadden er een werkplaats van gemaakt. Het gereedschap ligt altijd daar waar je er niet bij kunt omdat je weer wat verlegd hebt. enzovoort enzovoort dus hebben we de boot zo ingericht dat we werkruimte konden creëren.

De koelkast was een grote klus, het slopen viel wel mee maar we wilden het element blijven gebruiken dus dat moest met beleid uit elkaar gehaald worden. Het opbouwen met de nieuwe isolatie en epoxy matten ging gelukkig goed, daarna afgelakt en het ziet er superstrak uit. Het element was nog heel en nadat het koelelement gevacumeerd en gevuld was bleek dat de koelkast niet meer dan 30% van de tijd aanstond. We hebben natuurlijk ook het element gedraaid zodat de bovenkant weer boven was, logisch 🙂  en dat leverde weer minder geluid op.

De manifold was en is nog een andere grote klus. Wij hebben 1 gat in de boot waar al het water door naar binnenkomt en na de afsluitklep verdeelt wordt. Dat verdeelstation wordt manifold genoemd en was door de loop der jaren een rommeltje van verschillende afsluiters  en materialen geworden. We hebben deze uit elkaar gehaald en als we terugkomen wordt het vervangen door kunststof. Een nieuw kunststof dat bestand is tegen alles, zelfs tegen vorst, hoewel dat bij ons nu niet echt snel zal voorkomen 🙂 .

Hier in Frankrijk schijnt het zonnetje lekker en het wijntje smaakt ook hier heerlijk. We gaan ook nog een dagje golfen met geleende clubs maar de uitdaging staat. Ronald heeft vorig jaar gewonnen dus ik zal mijn best moeten doen anders hoor ik het weer een ………. Daarna nog naar Nederland voor een gezellige tijd met de familie en vrienden, hebben er zin in maar we missen ons leven op de boot wel! Zeker nu we in La Grande Motte weer de zee hebben gezien en het plekje waar we 2,5 jaar geleden vertrokken richting de Carieb.

 

Willemstad, Curaçao (deel1)

En dan is het zover, we gaan het land op. In de haven hebben we de voorzeilen er al afgehaald en voorlopig in de voorpunt gelegd. Als we eenmaal met het onderhoud beginnen dan zien we wel waar we ze laten. Curaçao Marina heeft een mooi systeem om de boot uit het water te halen, ze schuiven een aanhanger onder je boot en trekken hem dan het water uit.  Bij ons zitten de anodes op plaatsen waar de dragers van de aanhanger kunnen komen dus sturen ze een duiker het water in en hij begeleidt het plaatsen van de dragers.

En daar gaat ze dan, dit is de plek waar wij de komende drie weken aan het werk zijn. De eerste week slapen we nog op de boot maar daarna gaat dat echt niet meer, we zijn natuurlijk weer met teveel klussen op teveel plekken bezig. We hebben dit gelukkig voorzien, ons kent ons 🙂 , en voor de twee laatste weken een airbnb geregeld. Hier slapen we voornamelijk. Het plan was om 06.00 uur in de ochtend te beginnen, om 14.00 uur te stoppen en dan naar het strand te gaan valt in het “water”. De warmte valt mee dus we gaan door we beginnen om 07.00 uur, dan hebben we ons ontbijt en koffie al gehad, zonder koffie gaat het mis!!, en stoppen we tussen 17.00 en 18.00 uur. Hierdoor slinkt de lijst, wel er komt ook stiekem telkens wat bij maar na drie weken liggen we op schema. Tja, wat doe je dan allemaal?? Korte opsomming, dieseltank lekkage repareren, dieseltank schoonmaken, koelkast afbreken en weer opbouwen, ankerlier onderhoud, ankerbak verstevigen en lakken, los contact knop ankerlier repareren en meteen reorganiseren, roerblad schuren, manifold afbreken, poetsen en weer opbouwen, bilge manifold in de bilgekote, accukabels aanpassen, roerkoning schilderen, badkamervloer lakken, zwemplateau lakken, middenbakskist en opslag onder bakskist lakken en verstevigen en natuurlijk het onderhoud van de motor en de generator. Poeh, en dat in drie weken. Het onderwaterschip laten we door de Marina doen, de osmose die we verwacht hadden blijkt er niet te zijn.Er zit een extra wat flexibele laag over het hele schip en daar zijn wat blaasjes onder ontstaan dit blijkt echter geen osmose te zijn.

 

De naad van de ophanging van de kiel staat wel iets open en die laten we dan ook repareren. Ronald mag zelf het roerblad schuren daar hadden wij als test copper coating opgezet maar dat was ons niet goed bevallen, gelukkig was het een test. Het kaal schuren daarvan door de marina zou in de cijfers lopen dus zelf maar aan de slag. Na flink wat uren en spierpijn was het roer uiteindelijk kaal en kan er primer en antifouling op.

 

 

De dieseltank, de aansluiting van de ontluchtingsslang was niet goed waardoor we lekkage kregen als we de dieseltanks goed vol deden, heel vervelend. Bovendien zat deze ontluchting op een onmogelijke plek en konden we de reparatie alleen uitvoeren als de tanks leeg zouden zijn. Het ultieme moment dus, de tanks waren leeg, we kregen met moeite de boutjes los en hebben de nieuwe ontluchtingsaansluiting meteen naar een wat beter bereikbare plek verplaatst.

Over de gaten hebben we een roestvrij staal plaatje gelijmd met metaal epoxy, gaat nooit meer los en 100% dicht, top. Meteen de dieseltanks schoongemaakt, er zat toch wat aanslag in maar gezien het feit dat we ze nog nooit hebben schoongemaakt viel het wel mee. De niveau meters doorgemeten en ook deze zijn nog goed, dus we kunnen vertrouwen op wat onze meters aangeven, eindelijk! De rubber van het mangat was niet dieselbestendig, die nemen we uit Nederland mee, niet te krijgen op Curaçao en we zijn dus op tijd want deze was ongetwijfeld binnen nu en een paar jaar gaan lekken.

Ook neem ik afscheid van, snik, mijn golftas. Deze lag al vanaf ons vertrek uit Nederland in de boot en is al die tijd niet gebruikt dus ……..

Kralendijk, Bonaire – Willemstad, Curaçao

 Paddi (ons duikbrevet) hebben we gehaald en ja, we zijn meteen verslaafd. Na 3 dagen ondergedompeld te zijn in de wereld van duiken, eerst met heel veel theorie, de test gedaan en gehaald en daarna de praktijk. Heel veel oefeningen te beginnen met ademen onderwater door een ademautomaat, klaren, je masker op en af doen in ondiep en dieper water, je ademautomaat verliezen en weer terugvinden en nog veel meer. Maar we zijn geslaagd en mogen nu overal ter wereld duiken maken tot 18 meter of 60 voet. We konden tweedehands een trimvest, ademautomaat en flessen op de kop tikken, dus nu hoeven we maar in het water te plonsen vanaf de boot. Onze Fairy Queen ligt aan de mooring op de rand van het rif dus als we naar beneden gaan zitten we meteen tussen het koraal en de tropische vissen.

We hebben hier echt vakantie en worden bijna moe van het nietsdoen, de naaimachine wordt alleen op tafel gezet om de vlag van Curaçao te repareren. We moeten zeker terug om meer van het eiland te zien, maar de batterij is opgeladen en na nog een leuke avond bij Tisento gaan wij 9 augustus richting Klein Curaçao. Ik ga op mijn verjaardag wakker worden liggend voor een onbewoond eiland. De zeiltocht van Bonaire naar Klein is heerlijk en we worden beloond met eindelijk de vangst van een vis, een super verjaardagscadeautje. En tja, natuurlijk meteen het serieuze werk. We halen een Mahi-Mahi (dorade) binnen van 1,12 meter en 7,5 kilogram schoon aan de haak, dat is een mooi einde van ons zeilseizoen.

Er gaat niets boven een zelfgevangen vis(je) deze smaakt geweldig. We hebben overigens wel wat vrienden gemaakt ha, ha en niet alleen zeilers maar ook de schilpadden komen naar je boot als je de vis schoonmaakt, fantastisch om die koppen bovenwater te zien bij je boot. De volgende dag, op mijn verjaardag mag ik de boot door de Pontjesbrug varen in het centrum van Willemstad. Spectaculair, de pontjesbrug gaat open voor je, aan de kade staan de prachtig gekleurde panden van Willemstad.

Nog even genieten van deze avond, een paar dagen in de haven om de werkzaamheden te doen die in het water moeten en kunnen en dan de 15de is het zover, we gaan het land op voor groot onderhoud.

Maar eerst worden de dieseltanks leeggepompt, we weten namelijk nog steeds niet hoe groot de tanks zijn. Er zit echter nog 278 liter in, dat is goed nieuws, de tanks zullen ongeveer 350 liter zijn. Als we eind oktober weer verder gaan dan weten we het exact. Het verbruik is ongeveer 1:2,6 ook niet verkeerd met onze Volvo Penta 75.

 

Prickley Bay, Grenada – Kralendijk, Bonaire

Maandagochtend 10-7 staan we op de stoep bij Budget Marine maar de manager is er niet. De motor hangt in de waterton zodat ze ons kunnen laten zien dat hij goed gemaakt is maar dit gaan we niet accepteren. De manager wordt gebeld en dinsdag om 8.00 uur hebben wij een afspraak. Ronald somt op wat er allemaal fout is gegaan en om 9.00 uur krijgen wij zijn beslissing waar we niet meer tegenin kunnen gaan. We krijgen geen nieuwe motor maar het totale motorblok wordt vervangen, de omkasting en het staartstuk blijft van onze oude motor. Top, geen probleem, dat was niet kapot, beter dan dit kan het niet opgelost worden. Dank je Budget Marina, Grenada, wij gaan nog steeds langzaam varen nu om de motor in te laten lopen 🙂 🙂 . Dezelfde dag is hij klaar en wij gaan plannen om uiteindelijk Grenada toch te verlaten en verder te gaan naar Bonaire. We doen nog een laatste keer boodschappen, nemen afscheid van onze vrienden in Grenada en vertrekken zaterdag de 15de naar Bonaire. Het is een perfect weerwindow en ze voorspellen de laatste drie dagen steeds het zelfde dus zou het redelijk betrouwbaar moeten zijn. Dus geen HASH meer maar gaan. We vertrekken in de ochtend en krijgen ….. een heel licht windje uit zuid west, we varen naar het noorden daar staat meer wind dus we passen onze koers aan en kunnen dan meteen Louie Louie

( https://www.youtube.com/watch?v=wx-8_GI4d2c )

uit testen. En dat gaat geweldig, dat zo’n apparaatje een boot van 19 ton op koers kan houden, wonderbaarlijk.

 

Eindelijk vangen we één vis, 70 cm lang maar het is een Barracuda dus deze gaat terug, daarna vangen we helaas niets meer, het is niet ons seizoen voor wat betreft vissen.

 

 

Na 4 nachten komen we aan op een regenachtig Bonaire, we hebben weinig wind gehad en zijn dan ook zeer verbaast als we een mooring voor het kiezen hebben. Een flink aantal boten is voor tropische storm Don naar de haven gegaan, wij hebben hier gelukkig niets van meegekregen dan flink wat wind 35 knopen en regen op het moment dat we Bonaire naderen. We liggen hier prachtig.

’s-Avonds meteen naar de hamburgeravond waar we weer veel oude bekenden tegenkomen, supergezellig. We liggen hier in een aquarium en elke dag zwemmen er duikers onder onze boot door. Ook wij gaan hier ons duikbrevet halen, a.s. donderdag is het zover. Spannend en fantastisch. Het boek hebben we de afgelopen dagen al doorgenomen, we hebben er zin in!!!

 

Grenada, Prickley Bay (4)

Tja, we zijn nog steeds in Grenada. Geen straf overigens maar je groeit naar zo’n moment toe dat je er klaar voor bent om weer verder te gaan. We hebben het onderwaterschip al een aantal keren schoon gemaakt, het groeit hier als kool. We hebben zelfs de schroef goed gepoetst met een klein duiksetje wat we vorig jaar hebben kunnen overnemen van de Gentileza. Was eigenlijk wel spannend, Ronald heeft ooit al een paar fun duiken gemaakt en hij ging als eerste kijken of het lukte, maar hij is niet zo’n waterrat.

Ik mocht het proberen, nog nooit eerder gedaan maar de schroef blinkt weer 🙂 🙂 . We weten inmiddels dat als je eenmaal in Grenada bent het moeilijk wegkomen is. Er is altijd wel iets leuks te doen en anders organiseer je het gewoon. We organiseren zelf een hike van Grande Etang naar Concorde Waterfalls, de schoenen hebben wat te leiden.

Nadat we de eerste keer door de regen het niet door hebben laten gaan hebben we dinsdag de 4e juli een fantastische dag om te hiken. Volgende dag met een stel barbecueën op het strand waar we het spelletje Bocci spelen, het lijkt op Jeu de Boule.

 

En we leren Sequence, een kaartspel waar de mannen spelen tegen de vrouwen, dan krijg je als je terug bent op je eigen boot tenminste geen …… De mannen winnen de eerste keer en het is men, men, men, maar de week erop is het girls, girls, girls, ha ha. Dus nu revanche voordat wij richting Bonaire vertrekken en Time after Time voor twee weken terug naar Amerika gaat.

 

Als zij terugkomen zijn wij wel weg als onze buitenboord motor tenminste gerepareerd is. Deze hebben we in december gekocht bij Budget Marine in Sint Maarten en nu blijkt de koppakking van de buitenboord motor lek te zijn waardoor er veel rook vrijkomt en hij warm loopt, foute boel. Gelukkig een garantie gevalletje, want hij is pas een half jaar oud, en bij Budget Marine gaan ze aan de slag. De pakking kan niet nagemaakt worden en moet besteld worden. Vorige week vrijdag de 30ste juni hebben we hem gebracht en hebben we een reservemotor gekregen van 3,5 pk, beetje behelpen maar we kunnen varen. Nu een week later weet nog steeds niemand waar de pakking is, maar ze gaan een rondje eiland doen, wellicht vinden ze er nog eentje 🙂 🙂 . En ja hoor, ze hebben er één en hij wordt er meteen ingezet. Wij zien een mooi weer window om naar Bonaire te gaan en gaan aan het plannen. Helaas er is bij het monteren van de pakking een bout afgebroken, de volgende dag is het zaterdag en er wordt speciaal een monteur opgeroepen om het probleem op te lossen zodat we weer verder kunnen. Om 12.00 uur is hij klaar. We vertrouwen het echter niet helemaal meer en Ronald loopt regelmatig de werkplaats binnen. De bout wordt uitgeboord en er wordt nieuwe schroefdraad getapt.

De bout zit echter een beetje wiebelig in het nieuwe schroefgat, niet goed dus. Als we later nog een keer gaan kijken is de motor klaar, ze hebben er een vloeibare pakking tussen gesmeerd en alle vijzel van het uiboren ligt nog in de motor. Niet goed dus. Hier nemen we geen genoegen mee en als Ronald de monteur vraagt of hij tevreden is, is zijn eerlijke antwoord, nee eigenlijk niet. Maandag een afspraak met de manager, dit heeft niet meer te maken met garantie van Tohatsu, dit heeft te maken met onkunde van de monteurs van Budget Marine. We tuffen met ons 3,5pk motortje naar de boot, het is zaterdag, we gaan HASHEN, even alle frustratie eruit lopen en dat kan. Het is boven in de bergen en we glibberen en glijden het hele pad, heerlijk, de stres is bijna weg.

Grenada, Prickley Bay (3)

Het werd een spannende nacht voor ons tijdens de tropische storm die de naam Bret heeft gekregen. Wij waren er helemaal klaar voor en hadden bij menig cruiser geïnformeerd wat we allemaal konden doen. De zenuwen waren bedaard en toen begon het wachten. De berichten over de route van de storm waren positief voor ons, het oog van de storm zou over Trinidad gaan en Grenada missen en de bijbehorende wind zou ook minder zijn dan in eerste instantie voorspeld was. Toch kregen we het nog druk. Om 22.00 uur lag er opeens een catamaran voor onze boot en die lag er eerder die dag zeker niet. Deze onbemande cat lag vooraan in de baai en was gaan krabben en langzaam onze kant op gekomen. Op het moment dat we hem zagen hebben we meteen de cruisers in de baai gewaarschuwd en om hulp gevraagd daar deze langzaam richting onze boot kwam. Lazuli en Winchard II kwamen er meteen aan en de redding actie werd onder leiding van Ronald opgezet. Daar het er in eerste instantie op leek dat ze de motoren van de cat niet aankregen heeft Ronald ook meteen de Grenada Coastguard geïnformeerd. Deze hadden geen mankracht op dat moment, maar ondertussen bleek Sweden Dreams de sleutel van de cat te hebben en hebben Carlos van Sweden Dreams en Gi van Lazuli samen de motoren aan de praat gekregen en konden ze ankerop gaan naar een nog vrije mooringbal vooraan in de baai. Op het moment dat ze wegvoeren kwam, na twee uur, de coastgard eraan beetje aan de late kant. Een uurtje later kregen we een oproep van David van Winchard II dat er een monohul recht op ons af kwam. Voordat we de fenders konden pakken zagen we hem al met een rotgang aankomen en op anderhalve meter voor ons langs gaan. Deze boot lag aan een mooring en de lijn van deze mooring was gebroken, ook dit was een onbemande boot. Ook weer de coastgard geïnformeerd en een kwartier later hebben zij deze Moody 42 uit de mangrove gevist en aan de stijger gelegd. En dit alles bij wind van tussen de 25 en 35 knopen gelukkig dat het niet harder waaide want er liggen hier in de baai veel onbemande boten. Dinsdag niet veel gedaan we gingen pas om 03.30 uur slapen en gisteren hebben we alles weer terug geplaatst op de boot, het was toch wel allemaal erg kaal.

Vorige week zijn we overigens ook nog naar de Turtle Watch geweest, een geweldige ervaring. Dit is een van de weinige plaatsen op de wereld waar de Leather Back zich voorplant en dit is de periode waarin dat gebeurt. Het is een rit van 2 uur met de bus naar het noorden van Grenada en we werden door Paul van Redcap taxi opgehaald.

Hij organiseert deze trip en wij hebben heel veel geluk gehad. We hebben maar liefst 4 Leather Backs gezien waarvan we bij één het hele proces van een nest graven, eieren leggen en het toedekken van het nest met zand zien. Het schild van deze schildpad is 152 centimeter lang. Tijdens het leggen van de eieren zijn de schildpadden volledig in tranche en mag je ze aanraken. Ze heeft 84 bevruchte eieren gelegd en doet dit eens in de twee tot vier jaar maar dan wel 4 keer in twee weken tijd. Een er indrukwekkende ervaring. Om 04.00 uur lagen wij dan ook voldaan in ons bedje.

 

Grenada, Prickley Bay (2)

De tijd vliegt om, we hebben het druk met sportief bezig zijn maar ook met het onderhoud van de boot. Wat uitbreidingen, zo wilden we al langer een back-up systeem hebben voor onze automatische stuurinrichting. Keuze was een extra gelijkwaardig systeem ernaast of een windstuurinrichting die geen energie gebruikt. We wilden deze laatste eigenlijk wel hebben echter met ons zwemplateau achterop de boot dachten we niet dat dat mogelijk was. Toen wij echter bij Bojangels op bezoek waren hadden zij een ingenieus systeem achter op de boot dat wij ook kunnen monteren en als we voor anker liggen is het makkelijk te demonteren. Dus op zoek naar een windpilot, dit is namelijk het enige merk met een windpendule die achter op onze boot past. Te koop in Duitsland, gekocht en binnen 10 dagen lag deze op onze boot. We noemen onze nieuwe “stuurman” Louie. Het brengt natuurlijk weer extra werk mee. Het raam in de achterkant van de boot moet dichtgemaakt worden met epoxymatten zodat “Louis” er aan gehangen kan worden en natuurlijk krijgt dat voorrang, want dit is leuk. De controle van onze verstaging is echter minder leuk, de eigenaar van Turbulence komt het uitgebreid checken en vindt natuurlijk iets. Alle t-terminals van onze verstaging van drie jaar oud hebben scheurtjes en moeten vervangen worden, daar mag je echt niet mee gaan zeilen. We gaan zelf kijken want op de foto’s die hij stuurt kunnen we geen scheurtjes zien en als we alles bekijken met een vergrootglas, geen scheurtje te zien. Toch maar een offerte opgevraagd en voor € 1.250,= zijn we klaar, we laten er een andere rigger naar kijken en hij constateert geen scheurtjes. De eigenaar van Turbulence blijkt dit wel vaker te doen en als je de papieren voor de verstaging voor je verzekering nodig hebt ben je dus mooi de Sjaak.

Natuurlijk is het ook tijd voor ontspanning, woensdag van Great Lake naar Concorde waterval, een prachtige droge dag waarbij we een gedeelte van het pad opnieuw uithakken en die eindigt in de waterval, zaterdag lopen we bergop en rennen we bergaf de runnerstrail van de HASH en maandag nog een keer met een groep van Great Lake naar Concorde waterval.

Ondanks dat het de hele dag bijna regent en we heel veel glibberen en glijden is het geweldig een heerlijke tocht, ik heb de volgende dag toch wel wat last van de enkels en Ronald voelt zijn rug en schouders. Ach, weten we weer dat we een lijf hebben 🙂 .

Natuurlijk borrelen we wat af, je moet je sociale contacten toch ook een beetje bijhouden en we houden er lekkere recepten aan over. Ook de muziekavond bij de Brewery slaan we niet over.

Ondertussen houden we het weer in de gaten, er zit een depressie op de Atlantische oceaan en die komt deze kant op. Als het er op gaat lijken dat deze depressie een tropische storm gaat worden gaan we onze opties na. Richting Martinique op zondag als deze zuid gaat of zelf richting Bonaire is het advies dat een stel Duitsers aan ons geeft. We schrijven ons uit met het plan om richting Bonaire te gaan maar we hebben een slechte voorbereiding, er zit enorme aangroei op ons onderwaterschip en het is toch zo’n 400 mijl varen. We weten niet welke kant het met deze storm opgaat, de berichten zijn niet allemaal hetzelfde en je wilt hem niet de hele tocht achter in je nek hebben hijgen. Als de wind lijkt af te buigen naar het noorden besluiten we om te blijven. Vandaag 19 juni 2017 zijn wij exact 3 jaar geleden vertrokken vanuit Willemstad in Nederland, we gaan niet lekker uit eten om het te vieren maar de boot klaar maken voor de storm en deze uitzitten. Alles is eraf wat wind kan vangen en de rest is geborgd. We hebben een Rocna anker van 33 kilo, een van de beste en 60 meter ketting uitgegooid terwijl we op 7 meter diepte liggen, dat moet genoeg zijn. Meer kunnen we niet doen, we zijn niet de enige en houden contact via de VHF met elkaar, we gaan het uitzitten.

Grenada, Prickley Bay

Na een heerlijke tocht van Carriacou naar Grenada, helaas vangen we wederom geen vis, ankeren we in Prickley Bay. Onderweg roepen we nog een vrachtschip op maar nul reactie, normaal wijken ze wel uit voor een zeilboot die onder zeil is maar deze gaat gestaag door recht op ons af. Later merken we dat onze VHF buiten wel ontvangt maar niet meer zendt. Eentje voor op de (klus) lijst. In Prickley Bay zien we een aantal Nederlandse boten, Tisento, Pimentao en Bojangels waar we een gezellige avond mee hebben in de Brewery. Elke dinsdag avond organiseren ze hier een jam sessie waar iedereen die kan spelen of zingen op het podium kan gaan staan.

Het merendeel kan ook echt spelen dus Ronald mag nog een aantal jaartjes oefenen voor het zover is 🙂 .  Donderdag kookt Rob van Bojangels doubles voor ons, een gerecht uit Trinidad, erg lekker. Deze komt ook op onze menukaart te staan.

 

 

Zaterdag natuurlijk de hash van de Grenada Hash House Harriers, elke zaterdag wordt er een wandel of hardloop evenement georganiseerd waar na afloop dit beloond wordt met een biertje of wat. Wij lopen c.q. klauteren de eerste keer als Virgin mee en worden na afloop gehuldigd en krijgen een certificaat.

Dit smaakt in ieder geval naar meer, dus morgen(zaterdag) zijn wij weer van de partij.

Natuurlijk wordt er ook geklust door ons en niet geheel onbelangrijk de nieuwe voorstag gaat erop. Woensdag 31 mei is het zover en liggen we aan de steiger, de voorstag is er zo af maar de conus die onder in onze Hood Furler moet hebben ze niet, probleem???

Gelukkig is er nog een doos met hele oude conussen en daar vinden ze nog een bronzen die exact is welke we nodig hebben, opgelost. Als laatste worden ook nog de topwanten vervangen en dan zijn wij als het goed is klaar voor de komende 10 jaar.

Ondertussen is ook de lasser bezig met de beugel van de neerhouder. Op het moment dat hij deze los haalt breekt de beugel in tweeën, het was dus hard nodig dat deze vervangen werd. Het scheurtje dat wij zagen bleek op een haar na door te zijn, ze kopiëren hem en de volgende dag wordt de nieuwe beugel gemonteerd. Na een nacht aan de kant gelegen te hebben zijn we blij dat we weer voor anker kunnen gaan, hoewel het lang onder een douche kunnen blijven staan ook heerlijk was 😉 .

Admirality Bay, Bequia – Tyrell Bay, Carriacou

De zeiltocht van Saint Lucia naar Bequia staat in het teken van stroming. Heel veel stroming tegen vooral, het is net volle maan geweest dus dan is de stroming die er staat op zijn sterkst. We worden behoorlijk weggezet en als dan ook nog eens de wind wegvalt lijkt het of we achteruit gaat in plaats van vooruit. We controleren of het echt stroming is en niet dat er wat anders mis is en ja stroming dus. Gelukkig wordt het op een gegeven moment wat minder en als de wind dan aantrekt gaan we als een speer. De Fairy Queen kan dus wel hard, we zien zelfs een ruime 8 knopen op de teller, jippie, als we van tijd tot tijd de 28 knopen aantikken gaat het tweede rif erin en dan valt ….. de wind weg. Dus motoren we het laatste eind naar Bequia om voor Princes Margareth Beach het anker uit te gooien. In Bequia kun je goed merken dat we in laag seizoen zitten, er gaan elke dag meer boten weg dan er aankomen.

Veel doen we hier niet, we genieten van het helder blauwe kalme water en poetsen de waterlijn, zwemmen wat, we halen de kano te voorschijn, altijd leuk en goed voor de borstspieren en laten de was doen bij Daffodil. Als de boot de was op komt halen, lekker luxe, komt Tim Wright vragen of hij ons mag fotograferen voor de flyer van Daffodil. Hij wil dat met een drone doen en wij zeggen geen nee, de foto’s zijn geweldig.

 

Dan is het weer tijd om verder te gaan, naar Carriacou, een zeiltocht uit het boekje. 15 tot 20 knopen wind beetje bakstag, we gaan wederom als een speer. In Tyrell Bay gaan we voor anker, inklaren is een fluitje van een cent en het dorpje is schattig. We gaan uit eten bij Slipway, heerlijk eten en het is er gezellig druk. Ook wandelen we via de “berg” Chappeau Carre naar Hillsborough, prima te doen, het is even zoeken naar het juiste pad maar eenmaal gevonden wijst de rest van de weg zich vanzelf. De Java wandelt met ons mee maar met een kleine van 3 jaar is het voor ons wel even wennen aan het tempo.

Als Hillsborough in zicht komt nemen ze dan ook een van de busjes naar de stad en wandelen wij verder. Via het strand terug richting Tyrell Bay is wat lastiger, je loopt dan dwars door de mangrove maar als we uitkomen op Paradise Beach doet deze haar naam aan 🙂 🙂 .

Natuurlijk wat klusjes, ha, ha. Dit keer wat “needle” arbeid. Een hoes voor de mastvoet, het rubber lijdt enorm van de zon en de zee dus bescherming is geboden. Hetzelfde geld voor de tank voor de buitenboord motor en natuurlijk wordt er aan windhappers gewerkt. We kunnen in de hul van de boot 6 ramen openzetten en als daar windhappers op staan dan blijft het heerlijk koel in de boot.

Het patroon heb ik van Wildbird gekregen dus ik heb het zelf niet hoeven te bedenken. Dank Gayle 🙂 . Een gedaan nog 5 te gaan. Morgen gaan we weer verder naar Grenada, daar hebben we een afspraak om onze voorstag te vervangen en komen onze nieuwe koolborstels aan. Service van de zaak, goed geregeld door Rutland, maar vanavond nog eerst een afzakkertje op Mr. Curly. Proost 🙂 🙂 .

Rodney Bay, Saint Lucia

We hebben een heerlijke zeiltocht naar Saint Lucia, lekker zonnetje natuurlijk wat meer wind dan voorspelt maar dat is eigenlijk altijd wel zo.

In Rodney Bay is een mooi winkelcentrum waar we met ons bijbootje heen kunnen varen, ze hebben er alles. Het is iets duurder dan in Martinique maar er is zelfs vers gehakt van Angus Beef, wel drie keer zo duur als kip maar wel weer een keertje lekker. Verder is het sale en dan blijft er altijd wel iets plakken 🙂 . We kunnen er weer even tegen. We maken een wandeling naar Pigeon Island en gaan via het strand weer terug. We wandelen voor de hotels langs en dat is ook leuk om te zien, prachtig aangeharkt strand waar je verzocht wordt om met je schoenen over het zand te lopen en niet over de mooi geveegde paden. En natuurlijk weer een klus en wat voor een. Het weer ziet er een aantal dagen wat minder zonnig uit dus gaan we ons bed, ja waar nog steeds die paal in het midden staat, verbouwen. We zagen, lakken, halen overal spullen onderuit maar het resultaat mag er wezen.

We kunnen meer spullen kwijt en kunnen er ook nog eens beter bij. Top!! Het afvalhout gaat mee met de groenteboer, hij blij en wij hoeven er niet mee te sjouwen. Je afval kun je overigens hier prima kwijt. We moeten ook nog een probleempje met de windgenerator oplossen. Hij levert geen stroom, het lijkt erop dat het hetzelfde probleem is als een paar maanden geleden, de koolborstels. Dus mast in, windgenerator ontmantelen en ja, onze conclusie is goed.

Gelukkig zijn het de koolborstels en dat kunnen we zelf oplossen, beetje poetsen en gangbaar maken en terugplaatsen. Voila, de windgenerator doet het weer. Kunnen we met een gerust hart op stap, in de haven van Rodney Bay wordt er een kookworkshop gegeven en treedt er een band op. We zijn benieuwd.

Maar eerst een biertje, dat hebben we verdiend. De kookworkshop blijkt te bestaan uit het afhalen van de hapjes die ze klaarmaken, een salade van Lionfish en gefrituurde Lionfish, lekker.

Het is erg gezellig en de band is goed, we hebben Ronalds verjaardag goed ingezet. Vandaag rustig aan gedaan, dat was niet al te moeilijk, natuurlijk wel een appelflap gebakken. Morgen gaan we naar Bequia ongeveer 70 mijl te zeilen, dat halen we net niet in een dag dus gaan we met een nachtje erbij. Oja, het gemberbier, daar moet ik nog even mee oefenen :).